Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

New York travel story

Επέστρεψα από Νέα Υόρκη στη Θεσσαλονίκη στις 30 Ιουλίου. Έχει πάει 23 Σεπτεμβρίου και ακόμη δεν κάθησα να γράψω τις εντυπώσεις μου. Χθες, το πήρα απόφαση. Θα αφήσω ό,τι άλλο έχω και θα κάτσω μια ωρίτσα να τις γράψω.

Εδώ είμαστε λοιπόν. Φύγαμε από Θεσσαλονίκη στις 19/7 με την Swiss, με ενδιάμεσο σταθμό τη Ζυρίχη. Το ταξίδι μας ήταν άνετο και οι ώρες πέρασαν σχετικά γρήγορα. Στην πτήση από Ζυρίχη για Νέα Υόρκη ταξιδεύαμε με ένα μεγάλο αεροσκάφος με αρκετά άνετες θέσεις και με όλα τα "κομφόρ" (Υπήρχε ένα multimedia software στο οποίο είχες πρόσβαση από την θέση σου και μπορούσες να επιλέξεις να δεις ταινίες, πρόσφατες μάλιστα, να ακούσεις μουσική επιλέγοντας από ένα αρκετά μεγάλο πλήθος cd, ή να παίξεις παιχνίδια).
Οι διατυπώσεις στο JFK τέλειωσαν γρήγορα και με ένα ταξάκι φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας. Ήμουν περίεργος για την επίδραση του περιβόητου jet lag στον οργανισμό μου. Ε, είναι αλήθεια. Κοιμήθηκα στις 4 το απόγευμα (για κάνα δυο ώρες υποτίθεται) και ξύπνησα στις 6 το πρωί.

Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να αγοράσουμε έναν αντάπτορα από το κοντινότερο Radio Shack για να μπορούμε να φορτίζουμε τις συσκευές μας στις αμερικάνικου τύπου πρίζες. Είχα προνοήσει και είχα προμηθευτεί και ένα πολύμπριζο και έτσι με έναν αντάπτορα μπορούσαμε να φορτίζουμε τα κινητά μας, τη φωτογραφική, τη βιντεοκάμερα κλπ.

Η πρώτη μέρα ήταν αναγνωριστική. Κατηφορίσαμε την 7η λεωφόρο (πάνω της ήταν το ξενοδοχείο μας) και κατευθυνθήκαμε προς Times Square, Bryant Park, Rockefeller Center και γενικά την περιοχή μεταξύ της 5ης 6ης και 7ης λεωφόρου. Το απόγευμα πήραμε το Μετρό και κατεβήκαμε στο Village, μια πολύ όμορφη περιοχή με πολλά μαγαζάκια και υπέροχα κτίρια και φάγαμε στο πολύ καλό ιταλικό εστιατόριο Lupa.

Τη δεύτερη κατευθυνθήκαμε προς το Central Park για να καταλήξουμε στο Metropolitan Museum (το ΜΕΤ όπως το λένε οι Νεοϋορκέζοι). Το μουσείο είναι πραγματικά τεράστιο, έχει πάρα πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα και για να το γυρίσεις όλο χρειάζεσαι τουλάχιστον 5 ώρες. Εμείς επιλέξαμε να δούμε κυρίως τα Αιγυπτιακά εκθέματα και ένα κομμάτι με πίνακες του Van Gogh και άλλων εξπρεσιονιστών ζωγράφων των αρχών του 20ου αιώνα. Επειδή όμως θέλαμε κι άλλη τέχνη, ανηφορίσαμε προς το Guggenheim Museum. Εκεί, όλα τα λεφτά είναι το κυκλικό κτίριο που στεγάζει το μουσείο και φυσικά τα εκθέματα είναι λίγο πιο μοντέρνα (πρωτοπορειακά θα έλεγε κάποιος). Μετά από αυτό το overdose καλλιτεχνίας είπαμε να κάνουμε επιτέλους κι αυτό που κάθε τουρίστας που επισκέπτεται την Νέα Υόρκη, κάνει. Να ανεβούμε στον 86ο όροφο του Empire State Building και να δούμε την πόλη από ψηλά.

Η θέα είναι πραγματικά μοναδική και το μέγεθος της πόλης (και των κτιρίων της) σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πόσο μικρός είσαι.

Η τρίτη μέρα είχε και πάλι μουσεία στο πρόγραμμα. American Museum of Natural History για αρχή και MoMA (Museum of Modern Art) στη συνέχεια. Μετά προπαθήσαμε να κάτσουμε στην ουρά για φθηνά εισιτήρια του Broadway αλλά το μετανιώσαμε (γιατί η ουρά ήταν τεράστια) και αποφασίσαμε να πάμε στο Top of the Rock για άλλη μια εμπειρία της θέας της πόλης από ψηλά, αυτή τη φορά κατά τη δύση του ηλίου με τα εκατομμύρια φωτάκια που αρχίζουν να ανάβουν στην πόλη. Εκπληκτικό! To παρατηρητήριο του Top of the Rock είναι ακόμη πιο ψηλά από το Empire State Building και βλέπεις και το ίδιο το Empire μπροστά σου. Τελειώσαμε τη μέρα μας με ένα cocktail στο Hard Rock Cafe της Times Square.

Η τέταρτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο άγαλμα της Ελευθερίας. Πήραμε λοιπόν το μετρό για το νότιο άκρο του Μανχάταν και στηθήκαμε στην ουρά για τα καραβάκια. Η ουρά λοιπόν ήταν απίστευτη. Δεν είχα καμμιά διάθεση να στηθώ για 2-3 ώρες εκεί. Ευτυχώς (και αυτό είναι συμβουλή για όποιον σκοπεύει να πάει στη Νέα Υόρκη) είχαμε προαγοράσει από το Internet τo New York City Pass που σου δίνει πρόσβαση στα βασικότερα αξιοθέατα σε χαμηλότερη τιμή. Ε, εκτός από το ότι γλυτώνεις κάποια χρήματα, έχεις και προτεραιότητα στις ουρές. Έτσι, μεταφερθήκαμε στην ειδική σειρά για τους κατόχους του City Pass, η οποία είχε φυσικά και αυτή κόσμο αλλά καμμιά σχέση με την κανονική. Η διαδρομή προς το νησάκι ήταν περίπου 20 λεπτά και αφού πήραμε τις ανάλογες φωτογραφίες επιστρέψαμε στο Μανχάταν (με μία ενδιάμεση στάση στο πολύ όμορφο Ellis Island). Επισκεφθήκαμε τη Wall Street και στη συνέχεια πήγαμε στην περιοχή του World Trade Center όπου και μπήκαμε στο μικρό memorial site της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Εκεί, οι γερανοί και οι μπουλντόζες δουλεύουν καθημερινά για την ανέγερση ενός μεγάλου μνημείου που θα ανοίξει τις πύλες του για το κοινό 10 χρόνια ακριβώς μετά την τρομοκρατική επίθεση. Στη συνέχεια πήραμε το μετρό και επισκεφθήκαμε το Sex Museum. Το μουσείο είναι πολύ καλό αρκεί να είστε άνθρωποι χωρίς προκαταλήψεις και ταμπού. Εκεί κοντά είναι και ένα πολύ ωραίο roof garden στον 20ο όροφο (το 230 Fifth Bar) όπου και ήπιαμε το ποτάκι μας συντροφιά με τους γύρω ουρανοξύστες.

Πέμπτη μέρα στη Νέα Υόρκη κάναμε ίσως την καλύτερη βόλτα της ζωής μας. Πήραμε το μετρό, κατεβήκαμε στο Brooklyn και περπατήσαμε προς τα πίσω όλη τη γέφυρα του Brooklyn που οδηγεί στο Μανχάταν. Είναι μια πολύ όμορφη διαδρομή πάνω από τον East River και αν την κάνεις με κατεύθυνση το Μανχάταν έχεις την καλύτερη θέα. Βγαίνοντας στο νησί, περιπλανηθήκαμε στην Chinatown (εκεί φάγαμε εκπληκτικό κινέζικο στο XO Kitchen) και στην Little Italy για να καταλήξουμε στο Soho και στην Tribeca. Στη συνέχεια μετρό για Columbus Circle όπου κάναμε κράτηση για το βράδυ στο Dizzy's Club του Lincoln Center.
Εδώ θέλω να σταθώ λίγο γιατί είδαμε έναν εκπληκτικό μουσικό της jazz, τον Monty Alexander. Ο τύπος έχει βγάλει καμμιά 50αριά δίσκους μέχρι τώρα και συνεχίζει ακάθεκτος. Δείτε το άρθρο της wikipedia καθώς και την προσωπική του ιστοσελίδα (http://montyalexander.com/index.html) και θα καταλάβετε.



Εμείς τον είδαμε μαζί με τους Harlem-Kingston Express (που είναι οι Bobby Thomas, Obed Calvaire, Hassan Shakur, Karl Wright & Hoova Simpson) και με τη συνοδεία ενός καταπληκτικού κιθαρίστα από το Ισραήλ που δυστυχώς δε συγκράτησα το όνομα του.

Η έκτη μας μέρα ήταν Κυριακή. Άρα εκκλησία! Και τι εκκλησία. Είχαμε κλείσει από πριν ένα tour στο Harlem που περιελάμβανε και παρακολούθηση της λειτουργίας σε μια από τις εκκλησίες των μαύρων με gospel. Ήταν μοναδική εμπειρία. Το καταπληκτικό ήταν η συμμετοχή του "εκκλησιάσματος", το οποίο χόρευε και φώναζε μαζί με την χορωδία.

Επιστρέψαμε στο κέντρο με το λεωφορείο και μια και μας έπιασε βροχή μπήκαμε στο μουσείο με τα κέρινα ομοιώματα της Madame Tussaud. Επειδή έχω επισκεφθεί και το αντίστοιχο μουσείο του Λονδίνου, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Αυτό που μου άρεσε όμως ήταν η προβολή μιας μικρού μήκους έκδοσης της ταινίας "Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων" σε αίθουσα 4D. Τι είναι η αίθουσα 4D; Είναι ουσιαστικά 3D κινηματογράφος, μόνο που υπάρχει ένα σύστημα σε κάθε κάθισμα και όταν για παράδειγμα υπάρχει μια σκηνή όπου φυσάει αέρας, σου έρχεται στο πρόσωπο σου αέρας ή (το κορυφαίο) σε κάποια σκηνή κάποιος πετάει ένα ποτήρι γεμάτο νερό προς την κάμερα και γίνεσαι μούσκεμα (καλό ε;). Για φαγητό πήγαμε στο Victor's Cafe με πολύ καλή κουβανέζικη κουζίνα, το οποίο είχε (μάλλον λόγω Κυριακής) και ένα live με τρεις μουσικούς που έπαιζαν γνωστές latin μελωδίες.

Έβδομη μέρα και ήρθε η ώρα του Ζωολογικού κήπου του Bronx. O Bronx Zoo είναι ένας από τους μεγαλύτερους ζωολογικούς κήπους της Αμερικής με ζώα που ουσιαστικά ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον. Πολύ περπάτημα, πολλές φωτογραφίες και πολλά παιδάκια να κοιτούν με θαυμασμό (ίσως και με λίγο φόβο) τα ζώα. Εκεί φάγαμε σχεδόν όλη μας τη μέρα και το απόγευμα αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το αεροπλανοφόρο - μουσείο Intrepid αλλά δυστυχώς δεν το προλάβαμε ανοιχτό. Οπότε, πίσω στο ξενοδοχείο και το βράδυ φαγητό στο Dallas BBQ της Times Square.
Οι δύο επόμενες μέρες ήταν αφιερωμένες σε βόλτες στο κέντρο μια και είχαμε ήδη δει όσα μας ενδιέφεραν και έτσι, κάναμε βόλτες στην 5η λεωφόρο, ψωνίσαμε ρούχα και γυαλιά ηλίου (σε εκπληκτικές τιμές) από το Century 21, ήπιαμε το καφεδάκι μας στο Bryant Park, επισκεφθήκαμε το Grand Central Terminal (εντυπωσιακό!), πήγαμε στο κτίριο του ΟΗΕ στην 1η λεωφόρο και πήραμε cup cakes από το Magnolia Bakery
(Το Magnolia Bakery έπαιζε πολύ στο Sex and the City. Ήταν το μαγαζί απ' όπου τα μεγαλοκόριτσα μας προμηθευόντουσαν κεϊκάκια και τα πήγαιναν η μια στο σπίτι της άλλης για πρωϊνό).
Α, ξέχασα. Το βράδυ δώσαμε 65 δολλάρια το άτομο για να δούμε μια παράσταση του Broadway. Είδαμε το Jersey Boys και ήταν πραγματικά πολύ καλό. Άξιζε τα λεφτά του και με το παραπάνω. Γρήγορες εναλλαγές σκηνικών, καλοί ηθοποιοί και πάνω απ' όλα πολλή και καλή μουσική με τα τραγούδια του Frankie Valli και των Four Seasons.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τελευταία μας μέρα στη Νέα Υόρκη. Αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα με άμαξα στο Central Park, και ο (Τούρκος) οδηγός μας, μας είπε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά μ' αυτό το υπέροχο πάρκο. Είδαμε και το Dakota Building έξω από το οποίο δολοφονήθηκε ο John Lennon και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να πάρουμε τα πράγματα μας. Η πτήση για Ζυρίχη ήταν καλή και όπως σας έχω ήδη πει, στη Ζυρίχη είχαμε μια αναμονή 10 περίπου ωρών, οπότε βγήκαμε από το αεροδρόμιο και κάναμε μια μεγάλη βόλτα στην πόλη.   

Το ταξίδι αυτό ήταν για μένα ένα όνειρο ζωής. Πέρασα καταπληκτικά, είδα μέρη που μου ήταν γνώριμα από τις άπειρες αμερικάνικες ταινίες που έχω δει στη ζωή μου και αν και το όνειρο μου (να συναντήσω στον δρόμο τον Γούντι Άλλεν) δεν εκπληρώθηκε, δεν πειράζει. Την επόμενη φορά :-))

2 σχόλια:

Μιχάλης Τσαντίλας είπε...

Καλησπέρα! Αν και έχω πάει στη ΝΥ, διαβάζοντας το ποστ σου ζήλεψα! Όμορφα πράγματα! :)

lsim είπε...

Μιχάλη, μακάρι για τέτοια πράγματα να ζηλεύουμε ο ένας τον άλλο. Καλά ταξίδια εύχομαι.